ترانه «مهشید شرافی زاده»

 منو پر کن از حس وابستگی

یه جورایی که از خودم دور شم

یه جورایی که پیش تو باشم و

به این عادت خوب مجبور شم

مثه آینه ام که میخام دیده شه

بیا و چشاتو،تو چشمام ببین

بیا فرصت عشقو بم هدیه کن

بیاو غرورو بذارش زمین

نذار تو خودم باشم و دق کنم

منو پر کن از حس دلتنگیات

بیا و بشو روح آرامشم

بیا و نجاتم بده با نگات

نمیخام که خونه م رو ابرا باشه

میخام تو نگاهت زمینی بشم

نمیخام که افسانه باشم میخام

همین آدمی که میبینی بشم

دلم مهرو موم شد فقط واسه تو

نمیخام به روی همه وا باشه

یه جورایی ساختم درقلبمو

فقط واسه چشمای تو جا باشه

نظرات ...